Terwijl je bij de McDonald’s uit een papieren rietje moet drinken, kan je op SHEIN zonder moeite alle kleding bestellen die je maar wil hebben. De verkoop van kleding is in de afgelopen jaren alleen maar gestegen. Waarom lukt het de kledingindustrie niet om te verduurzamen? Europa wil dit vanaf volgend jaar gaan oplossen met het Digital Product Passport.
De kledingindustrie is verantwoordelijk voor tien procent van de wereldwijde uitstoot van koolstofdioxide. Dit is net zo veel als de luchtvaart- en scheepvaartindustrie samen volgens de VN. Verduurzaming binnen de kledingindustrie lijkt moeizaam te gaan. Het is vooralsnog bijna onmogelijk om een kledingstuk te kopen dat honderd procent biologisch afbreekbaar is. In hoeverre is de kledingindustrie in staat om te verduurzamen en circulariteit te bereiken? En waarom lukt dat nu nog niet?
Kinderkleding van eigen bodem
Het bedrijf Infantium Victoria werd in 2014 opgericht door Dinie van den Heuvel. Met dit bedrijf produceert ze lokaal kinderkleding van circulaire materialen die niet met giftige middelen zijn behandeld tijdens productie. Naast haar ondernemerschap is Van den Heuvel promovendus in Sustainable Studies aan de Anant National University, waar ze onderzoek doet naar de integratie van duurzaamheid in modeopleidingen.
Het kledingbedrijf van Van den Heuvel hanteert sinds 2018 ook een takeback-programma waarbij gedragen kleding wordt teruggekocht en opnieuw verkocht. Hiermee wil Van den Heuvel de verkoop van tweedehandskleding stimuleren. Slechts drie procent van alle verkochte kleding wereldwijd is tweedehands. Van den Heuvel wil dat aanbod vergroten, zodat meer mensen tegen een lagere prijs gebruik kunnen maken van haar duurzame kleding.
‘We importeren allemaal massaal voor de vrolijkheid één voor één kleine chemische bommetjes.’
Dinie van den Heuvel
Chemische bommetjes
Kleding van verkoopplatformen als SHEIN zijn vaak nog steeds goedkoper dan tweedehandskleding. Van den Heuvel betreurt dit: “Omdat SHEIN een andere bedrijfsvorm heeft, valt het helemaal niet onder Europese regels. SHEIN importeert pakketje per pakketje en die vergiftigen ons waar we bij staan.” Recent onderzoek van de Consumentenbond bevestigde dit. Uit steekproeven bleek dat een kwart van de producten van de Chinese verkopers Temu en SHEIN gevaarlijk zouden zijn voor de gezondheid van de mens door aanwezigheid van gevaarlijke chemicaliën. In enkele producten zaten stoffen die kankerverwekkend zijn. Van den Heuvel maakt zich zorgen: ‘Die chemicaliën horen gewoon niet in ons drinkwater terecht te komen, terwijl iedere keer dat je het kledingstuk wast, komt het in ons watersysteem terecht. We importeren allemaal massaal voor de vrolijkheid één voor één kleine chemische bommetjes.’
Het circulaire alternatief
Circulaire kleding is nog bijna niet te koop. Stoffen die circulair zijn, zijn moeilijk om mee te werken en iets modieus van te maken als kledingontwerper, stelt Van den Heuvel: “De meeste mensen die de mode ingaan, willen iets leuks maken. Mode is een manier om jezelf uit te drukken. Het is trendgevoelig, smaakgevoelig en seizoensgebonden. Niemand doet voor zijn lol iets aan wat lelijk is en waar hij zich niet goed in voelt, alleen maar omdat het goed is voor het milieu. Er is wel een markt voor kleding die modieus is én cradle-to-cradle.”
Cradle-to-cradle is een concept waarbij tijdens het ontwerpen van een product bij elke stap circulariteit op nummer één staat. Deze processen moeten zijn vastgelegd en gerapporteerd voordat het product het cradle-to-cradle-label kan krijgen, maar dat kost geld. Van den Heuvel ziet dat als de grote drempel: “Het probleem is dat de prijs van modieuze, duurzame kleding zo hoog is, dat veel mensen het niet kunnen betalen. Wij zijn tegenwoordig ook gewend dat kleding idioot goedkoop is. De prijzen waaraan wij gewend zijn, zijn niet representatief voor goede praktijken.”
Het onzichtbare paspoort
Momenteel is het vaak onduidelijk wat de afkomst is van een kledingstuk, waardoor het moeilijk is om te weten van welke stoffen een stuk is gemaakt. Dit maakt het recyclen lastig, omdat verschillende materialen niet gemengd mogen worden. Om deze problemen op te lossen heeft de EU het Digital Product Passport in leven geroepen. In dit paspoort moet alle informatie komen over het product. De herkomst van de grondstoffen, de verkoper, de fabrikant, de chemische processen die het product heeft ondergaan en meer. Zelfs reparaties kunnen worden bijgehouden in de QR-code. Het Digital Product Passport moet vanaf komende zomer langzaam uitrollen. In 2030 moet alle verkochte kleding in Europa voorzien zijn van het paspoort. Sommige bedrijven die textiel maken willen die gegevens helemaal niet geven, verwacht Van den Heuvel: “Dat is voor hun een bedrijfsgeheim, hoe zij de allermooiste kleur of allerzachtste stofje kunnen maken. Ze willen dat graag verkopen, maar niet vertellen wat ze erop of erin hebben gedaan. Dan zijn zij niet meer competitief.”
De Nieuw-Zeelandse Holly McQuillan werkt als onderzoekster bij de TU Delft aan projecten om afval te verminderen tijdens de productie van kleding. Zij schreef hierover het boek Zero Waste Fashion Design. Ze is voorstander van het Digital Product Passport, alhoewel ze ook moeilijkheden ziet: “Het is heel lastig om al die informatie uit de productielijn met zekerheid te achterhalen. Als een leverancier een bestelling niet kan nakomen omdat ze de capaciteit niet hebben, dan zoeken ze iemand anders. Ze besteden het uit, maar wat gebeurt er bij de uitbestede partij? Dat maakt het erg moeilijk om volledig te weten waar het product vandaan komt.”
De black box van China
Veel kleding wordt geproduceerd in China, maar er is daar weinig toezicht op de productieprocessen. Het moeilijkste deel om grip op te krijgen is het ‘wet processing’. Van den Heuvel schetst het probleem: “De wet processing is het minst toegankelijke deel van alles wat er gebeurt. Het vermoeden is dat driekwart van alle textiel in de wereld op een bepaald moment tussen origine en winkel door China gaat. Dat is gigantisch veel.” Het is niet toevallig dat dit in China gebeurt. Arbeid is hier goedkoop, wetgeving is soepel en China kent veel textielfabrieken. “Wet processing zijn alle manipulaties die de stof zachter, harder, dikker, dunner, flexibeler, glanzender, of fluorescerender maakt. Je kan het zo gek niet verzinnen. Het gaat dan om een chemische verandering van het garen. Het in kaart brengen en volledig controleren, zodat het niet schadelijk is tijdens productie en recycling, dat is heel moeilijk.”
Wet processing is niet strikt noodzakelijk om van een onbewerkte stof naar een bruikbare stof voor kleding te gaan. McQuillan legt uit wat de alternatieven zijn: “Er zijn waterloze, chemicaliënvrije afwerkingsprocessen. Je kunt verfprocessen gebruiken zoals ‘air dye’, die helemaal geen of veel minder water verbruiken. Je kunt een vervaagd effect krijgen zonder te wassen, door het op een andere manier te weven. Die processen zijn alleen wel een stuk duurder.
Ingecalculeerde overproductie
Een ander groot aandeel van de uitstoot van de kledingindustrie bestaat uit overproductie. McQuillan beschijft dit probleem: “Een derde van de geproduceerde kleding verkoopt voor de adviesprijs, dan is er nog een derde van de geproduceerde kleding die met flinke korting over de toonbank gaat. Het overige deel van de geproduceerde kleding verkoopt nooit en eindigt vaak in de verbrandingsoven.” Deze overproductie bestaat volgens McQuillan omdat kledingfabrikanten niet kunnen inschatten of er vraag is naar een product. In dat geval heeft een fabrikant liever te veel dan te weinig, want het teleurstellen van de klant zou een negatief effect hebben. De overproductie is onderdeel van het verdienmodel van de kledingindustrie.
Daarnaast blijkt uit onderzoek van de TU Delft en de Ben-Gurion Universiteit dat van alle kleding die wél wordt verkocht, maar geretourneerd wordt, in 44% van de gevallen nooit meer een tweede klant bereikt. In de meeste gevallen was de kleding echter nog prima en kon het terug de winkel in. De uitstoot van deze ongebruikte kleding is volgens het onderzoek tot wel zestien keer hoger dan alle uitstoot van het retourproces zelf.
De polyester-paradox
Een andere bron van uitstoot binnen de kledingindustrie is polyester. Alhoewel katoen biologisch is, en dus circulair zou kunnen zijn, is het gebruik van katoen procentueel steeds minder. Dat blijkt uit onderzoek van de European Environment Agency. Polyester heeft katoen op veel vlakken vervangen. McQuillan legt uit hoe de regels van EU daar zelf aan hebben bijgedragen: “Door wetgeving van ‘Ecodesign for Sustainable Products Regulation’ is de levensduur en robuustheid van een kledingstuk verplicht om van een bepaalde standaard te zijn, maar het gevolg is dat we een enorme toename zien in het gebruik van polyester. De makkelijkste manier om een robuust kledingstuk te maken, is namelijk door er een sterke vezel in te verwerken, zoals polyester.”
Volgens McQuillan weten mensen ook allang dat ze te veel kleding hebben: “Ik denk dat mensen het eigenlijk wel weten en dat er niemand is die niet weet dat we te veel kleding kopen. We hebben bergen kledingstukken die we niet dragen en we gooien kleding weg.” Per persoon gooien we in Nederland zo’n tien tot vijftien kilo aan textiel per jaar weg, volgens cijfers van de overheid. Slechts een heel klein deel hiervan wordt daadwerkelijk gerecycled tot nieuwe kleding. Europa hoopt dat het Digital Product Passport daar verandering in gaat brengen. Tot die tijd kunnen we op SHEIN blijven bestellen, maar zullen we bij de McDonald’s uit een papieren rietje moeten drinken.
HARDINXVELD-GIESSENDAM – De Hardinxveldse Laura van Teeffelen (23) loopt 4 juni de Alpe d’HuZes ter nagedachtenis aan haar overleden vader. Een tocht van bijna vijftien kilometer die zowel fietsend als lopend te doen is. Een zware klim samen met vijfduizend andere Nederlanders. Het doel is om geld op te halen voor kankeronderzoek, maar ook om stil te staan bij het verlies van geliefden.
Laura is al een tijd geleden begonnen met trainen voor de wandeling. ,,De organisatie heeft uitgelegd dat je de klim kan vergelijken met twintig kilometer vlak lopen. Ik heb al een keer twintig kilometer gewandeld en dat was vrij heftig. Ik ben me nu aan het focussen op mijn conditie.” Ze legt uit dat het een steile klim gaat worden: ,,Waarschijnlijk zul je als loper de fietsers voorbij lopen, omdat de fietsers soms heel sloom die berg op gaan.”
250 miljoen euro
De Alpe d’HuZes vond voor het eerst plaats op 6-6-2006. Komende zomer zal de twintigste editie zijn. ,,Zes is het getal van de Alpe d’HuZes. Als fietser mag je op die dag maximaal zes keer de berg op. Als loper mag je hem op die dag maximaal drie keer op. Voorlopig houd ik het zelf bij één keer, maar misschien ben ik op dat moment wel zo euforisch dat ik gewoon nog een keer ga, wie weet.” De Alpe d’HuZes is begonnen als inzamelingsactie om geld op te halen voor onderzoek naar kanker, met als doel dat minder mensen overlijden aan de ziekte. Tot nu toe heeft het evenement door de jaren heen zo’n 250 miljoen euro opgehaald.
Chemokuren
Vier jaar geleden verloor Laura haar vader aan kanker. Bij de diagnose bleek dat er al twee jaar een tumor bij de slokdarm zat, die ook uitgezaaid was. Het behandelplan bevatte ook chemokuren. ,,De doktoren zagen dat de tumor in de slokdarm goed reageerde op de kuren. Die is uiteindelijk dus ook helemaal weggegaan. Hierdoor heeft mijn vader kunnen blijven eten zonder dat sondevoeding nodig was.” vertelt Laura. ,,In oktober van 2021 hebben we nog een laatste reis gemaakt met z’n drieën. We zijn in Canada gaan rondtoeren met een camper. Daarna is het snel gegaan, in de eerste week van januari is hij overleden.” Haar vader overleed een jaar na de diagnose aan uitzaaiingen in de lever.
Rouwverwerking
Nu hoopt Laura in Frankrijk stil te kunnen staan bij haar vader. ,,Ik heb na het overlijden van mijn vader twee jaar in de ontkenningsfase gezeten. Toen ik eindelijk was gewend aan het idee dat hij ziek was, leefde hij al niet meer. Ik ben gewoon verder gegaan. Ik hoop dat de Alpe d’HuZes een stukje rouwverwerking tot stand kan brengen, omdat ik daar niet zoveel aan heb gedaan. Hopelijk zal deze fysieke uitdaging daar aan bijdragen.”
Wil je Laura en de stichting Alpe d’HuZes steunen? Dat kan via de site. Hier zijn ook updates van Laura te lezen.
HARDINXVELD-GIESSENDAM – De Hardinxveldse Desiré van de Bree gaat volgend jaar naar Rwanda om daar de Muskathlon te lopen. Het doel is een indrukwekkende tocht van 63 kilometer, waarmee ze een bedrag van tienduizend euro voor Compassion hoopt op te halen. Haar doel is om de kinderen van het Compassion-project te motiveren en een licht te zijn hier en in Rwanda.
Compassion is een organisatie die zich inzet om kinderen in Afrika, Azië en Zuid-Amerika te bevrijden van armoede. Dit doen ze onder andere door deze kinderen te voorzien van onderwijs, medische zorg en gezond eten. ‘Als je een kind helpt, help je in feite het hele gezin,’ legt Desiré uit.
Het besluit
Desiré vertelt hoe ze tot de keuze kwam om zich aan te melden voor de Muskathlon. ‘Een vriendin van mij vroeg of ik samen met haar dit avontuur in Rwanda aan wilde gaan. Uiteindelijk moest ik binnen een weekend besluiten of ik het zou doen, toen heb ik ja gezegd.’ Haar zonen moedigden haar ook aan om deel te nemen, dit gaf haar de extra zet om zich aan te melden. Uiteindelijk komt het hierop neer stelt ze: ‘Soms moet je over je eigen grenzen heen gaan om voor een ander wat te doen.’ Compassion organiseert de Muskathlon om geld op te halen en om een brug te slaan en verbindend te werken. Desiré gaat niet alleen 63 kilometer lopen, ze zal ook projecten van Compassion in Rwanda bezoeken. Dat lopen zal overigens grotendeels ’s nachts gebeuren, omdat het overdag te warm zal zijn om te lopen.
Geld ophalen
Desiré heeft een jaar lang de tijd om zich voor te bereiden en tienduizend euro binnen te halen voor Compassion. Zelf heeft ze met haar werk als fotograaf een actie opgezet om fotoboeken te verkopen, waarvan de opbrengst voor het project zal zijn. ‘Tienduizend euro is wel een flink bedrag, maar daardoor wordt mijn motivatie juist groter.’ Desiré heeft al twaalf jaar lang een sponsorkind bij Compassion. Ze vertelt over het contact met haar sponsorkind: ‘Het is niet alleen maar dat je wat geld doneert. Het mooie van Compassion is dat je dus ook daadwerkelijk brieven schrijft naar een kind. De bedoeling is dat je ook een band opbouwt met het kind.’
Realiteit
Tijdens een informatieavond van Compassion, die Desiré bezocht als voorbereiding op de reis, is er een hutje te zien waar mensen in Oost-Afrika in leven. Het nagebouwde hutje van twee bij twee meter bracht de schrijnende situatie tot leven. ‘Daar woon je dan in met een gezin van zeven personen.’ Ze schetst een beeld over hoe mensen in Oost-Afrika moeten rondkomen. ‘Een kilo rijst kost daar een euro, terwijl een gezin nabetalen van de huur soms maar twintig euro per maand overhoudt om van te leven. Dan is de vraag niet wat je eet, maar óf er die avond eten op tafel komt.’ Voor nu gaat Desiré zich focussen op het binnenbrengen van het sponsorbedrag en het trainen voor de lange wandeling, alhoewel ze daar niet tegenop ziet. ‘Ik geloof dat ik het alleen op pure wilskracht zou kunnen halen.’ Wie interesse heeft om Desiré te steunen, kan terecht op de site van Compassion. Of kijk op haar Instagram-pagina @see.youphotography.
De afgelopen tijd lijken datalekken overal in het nieuws te zijn. Van Odido tot Canvas en Booking.com: miljoenen persoonsgegevens kwamen op straat te liggen. Maar hoe ontstaan zulke hacks eigenlijk? Wie zitten erachter? En wat betekent dit voor jou? In deze video krijg je een indruk hoe dit zit met de Shinyhunters en wat datalekken inhouden. Plus wat tips om jezelf te beschermen.
Productie gemaakt in samenwerking met Lisa van Diepen.
De woningmarkt voor studenten loopt al jarenlang moeilijk. Als student is uit huis gaan niet meer zo normaal als een aantal jaar geleden. Door de verkoop van private huurhuizen en de instroom van internationale studenten is het kamertekort groter dan ooit. Hoe is dit tekort ontstaan en wat is het vooruitzicht?
Verkoop van private studentenhuizen
Sinds 1 juli 2024 is de Wet betaalbare huur ingegaan. Deze wet is er gekomen om huurders te beschermen tegen hoge huurprijzen. Helaas heeft de wet ook negatieve gevolgen meegebracht. Veel verhuurders verkopen hun huurhuizen, omdat het niet langer meer voordelig is om studenten in de panden te laten wonen. Door de invoering van de wet is er een puntensysteem gekomen waarmee het mogelijk is om de maximale kale huurprijs van een woonruimte te berekenen. Gemeenten zijn nu in staat om actief te handhaven op dit puntenaantal, waardoor de huurder kan afdwingen dat de huurprijs omlaag gaat indien dit te hoog was.
Kamertekort in cijfers
Kences (Kenniscentrum Studentenhuisvesting) brengt ieder jaar een rapport uit met cijfers over de woonsituatie van studenten. De afgelopen jaren was te zien dat het kamertekort aan het stijgen was. Momenteel wordt het kamertekort geschat op zo’n 20.000 tot 30.000 kamers. Dit aantal gaat de komende jaren alleen maar stijgen, zoals te zien is in de grafiek. De lijn van het referentiescenario is volgens Kences het meest waarschijnlijke scenario, mits huidige plannen voor nieuwbouwprojecten geen vertraging oplopen. Het hoge-vraagscenario is een situatie waarin de woningmarkt maximaal onder druk zou staan, door stijgende kosten en stikstofregels.
De grote stijging van het kamertekort in de komende jaren is toe te schrijven aan de verhuurders die hun woning verkopen door de Wet betaalbare huur. Momenteel gaat de verkoop van die woningen sneller dan het bouwen van nieuwe woningen. Tegen 2030 is een inhaalslag te verwachten, omdat veel steden verwachten meer grootschalige nieuwbouwprojecten te kunnen realiseren tegen die tijd.
De boosdoener van de afgelopen jaren
Het kamertekort in Nederland is niet alleen toe te schrijven aan de verkoop van studentenhuizen. Het probleem speelt als sinds voordat de nieuwe huurwet werd ingevoerd. Peter Boelhouwer, hoogleraar Huisvestingssystemen aan de TU Delft, legt hier over uit: “We hebben de laatste tien à vijftien jaar een enorme instroom gehad van, met name, buitenlandse studenten.” Cijfers van Kences laten dit ook zien. In 2016 studeerden er zo’n 60 duizend internationale studenten in Nederland. Dat aantal is in tien jaar tijd opgelopen naar zo’n 130 duizend, zoals te zien in de grafiek. “Die groei is er nu wel uit, maar de afgelopen jaren is het aantal studenten wel gigantisch toegenomen,” vertelt Boelhouwer.
De studio-paradox
Boelhouwer benoemt ook een ander pijnpunt van studentenhuisvesting op dit moment. Veel nieuwbouwprojecten focussen zich de laatste jaren meer op het bouwen van studio’s. “Die studio’s zijn vooral gebouwd omdat je daar huurtoeslag op krijgt, waardoor het voor de student vaak voordeliger is dan een studentenkamer, waarvoor je geen toeslag krijgt.” Een studio is een woonruimte met een eigen voordeur, keuken en badkamer, waardoor contact met de buren zeldzaam is. Dat is niet wenselijk volgens Boelhouwer: “Er is kritiek op de bouw van studio’s vanuit studentenorganisaties, want zeker eerstejaars hebben baat bij een sociale gemeenschap. Studio’s zijn prima voor het einde van de studie, maar aan het begin is het niet wenselijk.”
Beleggers staan te popelen om te investeren in het bouwen van studio’s. De huurprijs van een kamer in een studentenhuis met gedeelde keuken en badkamer is gemiddeld 540 euro, volgens de cijfers van Kences. Hier krijgt de student geen subsidie voor. Een student die kiest voor een studio is gemiddeld 610 euro kwijt. Hier krijgt de student wel subsidie voor, wat kan oplopen tot wel 295 euro, waardoor de woonlasten onderaan de streep op 315 euro komen. Een significant verschil wat in de smaak valt bij beleggers.
Boelhouwer legt uit dat de overheid hier ook over nadenkt. “Soms worden er ‘semi-studio’s’ gemaakt waarbij je een eigen voordeur hebt maar de keuken en badkamer deelt, zodat je gedeeltelijke huurtoeslag kan krijgen. Er wordt ook voorgesteld om de huurtoeslag aan te passen zodat onzelfstandige eenheden ook meetellen, maar dat kost de rijksoverheid veel geld, dus daar zijn ze niet zo happig op.”
Drie weken geleden werd Kabinet Jetten-I beëdigd, met Rob Jetten als minister-president. Een unieke premier, want hij is de jongste premier ooit en de eerste openlijk homoseksuele premier van Nederland. Het doet ons toch even achter de oren krabben, hoe heeft Jetten de rol van het premierschap weten te bemachtigen?
Op 3 juni 2025 kondigde premier Schoof aan dat zijn kabinet is gevallen. Het is duidelijk dat er nieuwe verkiezingen moeten komen met een nieuw kabinet als resultaat. Op 29 oktober 2025 zijn de verkiezingen voor de Tweede Kamer. D66 wint de verkiezingen met 26 zetels, uiteindelijk één zetel meer dan de PVV. Al snel wordt duidelijk dat Rob Jetten, partijleider en lijsttrekker van D66, na deze winst kans maakt op het premierschap.
Op 3 juni 2025 kondigde premier Schoof aan dat zijn kabinet is gevallen. Het is duidelijk dat er nieuwe verkiezingen moeten komen met een nieuw kabinet als resultaat. Op 29 oktober 2025 zijn de verkiezingen voor de Tweede Kamer. D66 wint de verkiezingen met 26 zetels, uiteindelijk één zetel meer dan de PVV. Al snel wordt duidelijk dat Rob Jetten, partijleider en lijsttrekker van D66, na deze winst kans maakt op het premierschap.
Bart Groeneveld, docent geschiedenis op het Coornhert Gymnasium in Gouda, is expert als het gaat om het politieke klimaat in Nederland. “Ik had überhaupt niet verwacht dat D66 ooit een premier zou leveren in Nederland,” zegt Groeneveld. “D66 is een middenpartij, liberaal. Het is vanwege het positivisme van Jetten dat hij stemmen naar zich toe trok.”
“Ik had überhaupt niet verwacht dat D66 ooit een premier zou leveren in Nederland”
Bart Groeneveld, docent geschiedenis op het Coornhert Gymnasium in Gouda
Jetten voerde een campagne met de slogan ‘Het kan wél’. Hij zette in op klimaat, aantrekkelijk voor de linkse kiezer. Toch liet hij ook een mild conservatief, liberaal geluid horen, wat aantrekkelijk werkte bij de rechtse kiezers. “Timmermans wist niet dat positieve geluid te laten horen, eerder een zeurende toon. Dat heeft geen stemmen voor hem opgeleverd.” legt Groeneveld uit.
Wat ook te zien was in de campagne van Jetten, was het specifiek richten op doelgroepen. Op social media zette Jetten zichzelf neer als een jonge, betrokken politicus. Op social media was, en is hij nog steeds, open over zijn seksualiteit. “Hij deed zich links en progressief voor op social media door middel van het uitdrukken van zijn seksualiteit. Dit deed hij minder bij traditionele media, waardoor hij zichzelf daar meer presenteerde als conservatief.” merkt Groeneveld op.
“Hij deed zich links en progressief voor op social media door middel van het uitdrukken van zijn seksualiteit”
Bart Groeneveld, docent geschiedenis op het Coornhert Gymnasium in Gouda
Toch heeft Jetten het premierschap weten binnen te slepen. Groeneveld denkt niet dat Jetten dat te danken heeft aan zijn seksualiteit. “Pim Fortuyn was destijds ook populair, maar niet vanwege zijn seksualiteit. Ik denk dat dat voor Jetten hetzelfde geldt.” legt Groeneveld uit. “Het maakte bij zijn electoraat simpelweg niet zoveel uit.”
Jetten was ook niet de eerste in de Tweede Kamer of een kabinet die onderdeel is van de lhbti+-gemeenschap. Joop Wijn (CDA) werd in 2002 de eerste openlijk homoseksuele minister en Kajsja Ollongren (D66) werd in 2017 de eerste openlijk lesbische vice-premier. “Ik vind het meer een continuïteit van iets wat al bezig was. Nederland heeft al een goede homo-emancipatie, dus ik denk dat het best wel in die traditie past. Het unieke van Jetten is, is dat hij nu minister-president is.” zegt Groeneveld.
Het is duidelijk dat binnen de homo-emancipatie het premierschap van Jetten een goede stap is, maar daarmee is de homo-emancipatie niet ‘voltooid’. Jetten krijgt nog steeds dagelijks te maken met homofobe opmerkingen via social media. Volgens onderzoek van het NRC kreeg Jetten via zijn officiële account @MinPres op X in de eerste twee dagen al 200 homofobe reacties.
Het COC is blij dat Jetten als eerste openlijk homoseksueel premier is gekozen. Een woordvoerder van het COC Limburg zegt via hun eigen website: “bekend maakt bemind”. Jetten zorgt voor representatie, “We weten dat mensen die zelf een lhbti+ persoon kennen vrijwel altijd positiever denken over de regenbooggemeenschap. En wie kent de minister-president nou niet?”, zo zegt de woordvoerder van het COC Limburg.
Recent kondigde de artiest Harry Styles zijn nieuwe album ‘Kiss All The Time. Disco, Occasionally’ aan. Tegelijkertijd maakte hij bekend dat hij tien avonden in de Johan Cruyff Arena optreedt, waarbij kaartjes te koop zijn van 800 euro per stuk. Een sterk contrast met het begin van zijn carrière als onderdeel van de Britse boyband One Direction. Waar hij destijds een volkomen nieuwkomer was, is hij nu duidelijk het topstuk van de pop.
Video: The X Factor UK
Harry Styles doet in 2010 auditie bij de Britse talentenjacht ‘The X Factor’. De jury ziet talent in de 16-jarige jongen en hij is door naar de volgende ronde. Harry Styles en vier andere jongens samen vormen een groep onder leiding van Simon Cowell. De groep krijgt al snel de naam ‘One Direction’.
Foto: Eva Rinaldi (CC BY-SA 2.0)
In 2011 breekt One Direction door met hun debuutalbum ‘Up All Night’. Het nummer ‘What Makes You Beautiful’ uit het album komt in de VK op nummer 1 te staan. In andere landen komt het nummer ook hoog op ranglijsten te staan. De boyband tourt door de VS, Europa en Australië, waar zij veel bezoekers trekken.
Foto: marcen27 (CC BY 2.0)
Na vijf jaar besluit Zayn Malik te stoppen, hij verlaat de boyband. De vier overgebleven jongens nemen dat jaar daarop nog een laatste album op, waarna ze de band ‘op pauze zetten’. Alle vier de artiesten besluiten vervolgens een solocarrière te starten. Fans hopen tot op de dag van vandaag nog op een reünie van One Direction.
In 2017 kondigt Harry Styles zijn debuutalbum aan, waar hij ook direct een tour voor aankondigt. Het album is een hit, vooral onder de fans van het reeds opgeheven One Direction. Het beste presterende nummer van het album is ‘Sign of the Times’. In 2019 brengt Styles het album Fine Line aan, en in 2022 komt Harry’s House als derde album uit.
Foto: Raph_PH (CC-BY-2.0)
Van 2021 tot en met 2023 treedt Harry Styles in totaal 167 keer op wereldwijd. ‘Love on Tour’, zoals de tour heet, is zijn grootste tour tot dan toe. Tijdens een van de liedjes in de setlist gebeurd iets bijzonders. Fans schreeuwen hard mee met de woorden ‘Leave America’, waarmee de fans protesteren tegen de hoeveelheid shows in de VS in vergelijking met de rest van de wereld.
Op 15 januari 2026 kondigt Harry Styles zijn nieuwste album aan, ‘Kiss All The Time. Disco, Occasionally’. Een week later komt de eerste single uit, ‘Aperture’. Datzelfde moment kondigt hij zijn nieuwe tour aan, ‘Together, Together’, met tien shows in de Johan Cruyff ArenA. Een record, want zoveel shows achter elkaar heeft niemand anders ooit in de ArenA gespeeld.
